U bent hier: » Index  » wielrennen  » wielermagazine.com  » Timo d'Italia (4)

Timo d'Italia (4)

Het dreigt typisch zo’n dag te worden van continu achter de feiten aanlopen. De start van de derde etappe, bij de Amsterdamse Zuidas, moet ik vanwege een afspraak elders in de stad overslaan. Het houdt in dat ik pas om 12.29 uur de trein instapt om naar Middelburg af te reizen. Ik denk er in een uur of anderhalf wel te zijn, maar het zuiden van Zeeland is toch verder dan het zuiden van Brabant. Pas tegen drieën arriveer ik in de Zeeuwse hoofdstad. Het duurt even voordat ik me de roze menigte heb gewerkt. Ik heb geen flauw benul van wat zich in de koers aan het afspelen is als ik de tot een persruimte omgebouwde kerk instap. Daar zijn gelukkig tv's in overvloed die me wat duidelijk kunnen verschaffen. Alleen staan ze afgestemd op Rai Uno en niet op de NOS. Met mijn kennis van het Italiaans niet echt een cadeautje. Shots van bovenaf. Hollandse dijken en dorpen en een uit elkaar geslagen peloton. Meerdere groepen. Wie zit waar? Geen idee. Iedere keer als ik het denk te begrijpen gooit Rai Uno er een filmpje tussendoor. De jonge Eddy Merckx in zwart-wit, dan weer AC Milan-voetballer Gennaro Gattuso die voor een wijnrek zit en zegt dat hij beter kan rennen dan fietsen. Nog een kilometer of tien. Valpartij. Wiggins staat met zijn fiets in zijn hand, zijn shirt gescheurd ten hoogte van zijn linkerschouder, daar achter de glinsterende Noordzee. Cadel Evans rijdt in zijn eentje een gat dicht. Niet naar de kop van de koers, maar naar een achtervolgende groep. Zijn roze staat op het spel. Vooraan heeft een man of vijfentwintig zich in al het tumult losgemaakt. Zij denderen op de finish af in Middelburg. Nog vijf kilometer. Ik ga naar buiten, naar het gebied achter de finish waar de renners worden opgevangen door hun verzorgers. Daar wordt iedereen van de pers achter een hekje gedirigeerd. Het slot van de etappe kan gevolgd worden op een klein scherm. Een compacte groep sprint voor de dagzege. Rabobank-troef Graeme Brown komt ver, maar moet het afleggen tegen Wouter Weylandt van Quick Step. We zien de 25-jarige Belg winnen op tv, maar enkele seconden later komt hij ‘live’ de bocht om en houdt hij precies stil voor het persgebied. Hij slaakt een oerkreet en ziet niet dat achter hem een woeste verschijning is opgedoken. Het is André Greipel. De Duitser van HTC haalt uit. Bam. Een flinke stomp op het ranke lichaam van de gelukkige winnaar, gevolgd door gefrustreerd gescheld. Het moge duidelijk zijn: de Duitser vindt dat hij gehinderd is. Voordat Weylandt terug kan meppen wordt hij gevonden door zijn moeder, zijn vriendin een kameraad. Die laatste barst in huilen uit. ‘Ik wist het, ik wist het, ik wist het’, prevelt de vriend in prachtig Vlaams. Woede, frustratie en uitzinnige vreugde op één meter van mijn neus: het loont altijd de moeite om naar de koers te gaan. Weylandt is alweer ontvoerd richting podium, waar hij zich laat huldigen als ritwinnaar en Alexandre Vinokourov (vandaag 46 seconden sneller dan Evans) het roze krijgt omgehangen. Zo komt er een einde aan de Giro in Nederland. Drie verschillende ritwinnaars, drie verschillende leiders, drie dagen spektakel en chaos. De karavaan gaat richting Oostende om van daaruit naar Italië te vliegen, ik neem de trein naar Amsterdam. Mijn vlucht gaat morgen pas. Het is donker als ik terug ben in de hoofdstad. Ik zoek mijn fiets, maar kan ‘m niet vinden. Ik maak een rondje langs de rekken, nog een rondje, nog een rondje, nog een rondje en nog een rondje. Die zien we nooit meer terug. Lopend naar huis… Ciao! Timo Twitter.com/timoditaliaLees meer...

Gerelateerde Berichten

Lloyd pakt eerste zege
Weylandt wint in Giro
Wiggins pakt roze
Rossi verslaat Van Groen
Gesink 3e in Baskenland
Farrar wint Scheldeprijs
Traksel held in Kuurne
Vos opnieuw wereldkampioene
Gestel voor Bart Aernouts
Tegenslag voor Weylandt

Doorzoek Feedy

Overzicht

Externe Sitemap