U bent hier: » Index  » wielrennen  » wielermagazine.com  » Timo d'Italia (3)

Timo d'Italia (3)

Groen of blauw? Een dag in de volgwagen van Colnago-CSF begint bij het Novotel Amsterdam. Om half elf aanwezig zijn en dan met de ploeg richting de start. De motoren van de auto’s draaien, maar het is wachten op kopman Domenico Pozzovivo. De talentvolle klimmer, zo klein en dun als een garnaaltje, is tijdens de tijdrit van gisteren onderuit gegaan. Een minuut of vijf later komt hij aangelopen. Een beetje mank, pleisters op zijn knieën. Op naar het Museumplein. Amsterdam loopt voor de tweede dag warm voor de Giro. Drukte rond de start. De renners worden voorgesteld en daarna toegejuicht door de menigte. Yolanthe, met kniehoge witte laarzen, loopt vlak voor vertrek dwars door de wachtende coureurs. Renners knikken naar elkaar, een brede glimlach op hun gezicht. Twaalf uur. Het peloton vertrekt. Ik zit in de auto bij ploegleider Giuseppe Lanzoni. Hij weet wat fietsen inhoudt. Vertelt dat hij de Giro zelf vijf keer gereden. Beste resultaat: elfde in 1983. Hij lacht om het Amsterdamse publiek. Kinderen die in bakfietsen vervoerd worden. Dat zie je niet in Italië. Niet ver na de start ontstaat er al een kopgroep. Rick Flens van Rabobank, Paul Voss (Milram), Mauro Facci (QuickStep) en, jawel, Stefano Pirazzi van Colnago! Dus mogen we dwars door het peloton naar voren. We wringen ons langs de coureurs. Klassementsleider Bradley Wiggins zit goed voorin. Roze trui, zwarte broek. Eindelijk weer een coureur die ervoor kiest niet meteen zijn hele kostuum aan te passen aan de kleur van de leiderstrui. Vol gas gaan we richting de koplopers, die al snel een voorsprong van een minuut of vier te pakken hebben. Ieder dorp is roze en er staan rijen volk te wachten tot de karavaan voorbij trekt. Kilometer 33. We draaien Loosdrecht in. Mijn geboortedorp. Zwaaiende familie aan de kant. Zoals het hoort lig ik op kop. Eigenlijk had ik moeten stoppen, iedereen gedag moeten zoenen en me aan het einde van de dijk weer in moeten laten lopen. Maar ik ben geen renner natuurlijk. Even verderop langs mijn oma, te oud om buiten naar de renners te zwaaien. Geboren in 1919, het jaar dat de grote Costante Girardengo zijn eerste Giro won. Terug naar de koers. De heuvels rond Amerongen zijn in aantocht. Pirazzi wordt door zijn ploegleider bij de auto geroepen. De boodschap: ga voor de bergtrui. Hij pakt de punten in de Kaapse Bossen, maar Voss is in het Amerongse Bos weer het snelst. Wie krijgt de bergtrui? Beide renners hebben vier punten, maar Pirazzi staat er beter voor in het algemeen klassement. Als hij bij Voss blijft, is het groen voor Colnago. Van de vier koplopers haakt Mauro Facci als eerste af. Ergens tussen Wijk bij Duurstede en Schalkwijk duikt hij de greppel in, trekt zijn koersbroek van zijn kont en verlost zich van… buikproblemen? De streep komt dichterbij, de achtervolging wordt ingezet. Over de radio wordt een valpartij gemeld. Wiggins zit erbij. Vlak voor Utrecht moeten we wachten aan de kant van de weg, want de voorsprong van de drie is te klein geworden. Het peloton snelt voorbij. Nu zijn we de laatste volgauto. De radio brult aan één stuk door. ‘Caduta, caduta.’ Valpartij, valpartij. We zien er niets van. Ook niet van de sprint die door Tyler Farrar gewonnen wordt. Ergens op een parkeerplaats in de buurt van de finish stappen we uit. Lanzoni is blij. Ze hebben de bergtrui. Als Pirazzi naar de Colnago-bus komt, wordt hij verwelkomd met kussen. Maar de renner schudt van nee. Geen trui. In alle chaos is hij Voss uit het oog verloren. Alle moeite voor niets. Het leven is hard, ook Bradley Wiggins kan er over meepraten. Morgen naar Zeeland met Cadel Evans in het roze. Dan weten we ook meer over de aswolk. Ciao! Timo Bruijns twitter.com/timoditaliaLees meer...

Gerelateerde Berichten

Timo d'Italia (11)
Timo d'Italia (10)
Timo d'Italia (7)
Zesdaagse Zuidlaren terug
Rabo-combi in Friesland
Wiggins is trots op roze
Clement pakt uit in AD
Veneberg: 'zwaarder straffen'
Giro-selectie Cervelo
Renners op de bon

Doorzoek Feedy

Overzicht

Externe Sitemap